Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2013

Η κυρία εποχής...και διάφορα...

Στην προηγούμενη ανάρτηση βιάστηκα να δώσω στίγμα πως είμαι ξανά παρών...Η κυρία μου ολοκληρώθηκε μόλις προχτές...αφού πέρασε σαράντα κύματα...Το αποτέλεσμα μπορεί να μην με ικανοποιεί πλήρως ...αλλά μου αναπτέρωσε το ηθικό. Έχω ένα θεματάκι τελικά με τα πρόσωπα...ασσυμετρία στο φουλ...στριφνή έκφραση....και τα αυτάκια πάντα απουσιάζουν...
Τέλος πάντων... την ευχαριστήθηκα την διαδικασία...Ξεκίνησα με ένα μπουκαλάκι από τεντούρα, το οποίο αφού ντύθηκε με ζελατίνα χρησιμοποιήθηκε ως καλουπάκι για την φούστα του φορέματος...η οποία στολίστηκε με το αποτύπωμα ενός κοφτού κεντήματος.....Ένα μουκαλάκι από άρωμα...αυτά τα γνωστά σε σχήμα γυναικείου μπούστου...έδωσε την ασφαλή βάση του πάνω μέρους του φορέματος....το οποίο αφού κεντήθηκε κι αυτό...προσαρμόστηκε στο μπουκαλάκι και έμειναν εκεί ένα 24ωρο...


Όταν ξεκαλουπώθηκε....είχαμε το πρώτο ατύχημα που κόστισε την μη σωστή εφαρμογή του πάνω μέρους με το κάτω....Δόθηκαν οι πρώτες βοήθειες με την χρήση της γυψογάζας....οπότε το φόρεμα άρχισε να δέχεται την μια επέμβαση κοντά στην άλλη....και εκεί που θα γινόταν ένα απλό πήλινο φόρεμα...μου μπήκε η ιδέα της "κυρίας"...Προστέθηκε το κεφάλι και τα χέρια από πηλό...λίγα μαλλιά από γυψογάζα....κρύφτηκαν οι ενώσεις με την εσάρπα- γυψογάζα.... και το μοντέλο μου έδειχνε κάπως έτσι....


και τότε το πίσω μέρος της φούστας έκανε μια ρωγμή !!!! Επιστρατεύτηκε γυψογάζα να πέφτει ως πέπλο...το αποτέλεσμα δεν ικανοποιούσε και έτσι προστεθήκαν στριφτά κομματάκια γυψογάζας...τα οποία δυστυχώς άυξησαν το βάρος πίσω και η "κυρία" μου άρχισε να παραπαίει!!! Το παράβλεψα.... Προστέθηκαν ακόμη μαλλιά ... τι κυρία εποχής θα ήταν χωρίς τις ανάλογες μπούκλες????



Αφέθηκε να ξεκουραστεί...και να "δέσει" λες και ήταν γλυκό... Και μετά άρχισε η επιχείρηση βάψιμο....αφήνοντας εσκεμμένα την κυρία απρόσωπη...



Κάποια στιγμή όμως έπρεπε να παρθεί η μεγάλη απόφαση....Εκεί μετάνοιωσα που δεν το είχα κάνει από την αρχή....καλά τα εργαλειάκια αλλά για τους γλύπτες...Τρίψε από εδώ...ξέφευγε το χέρι από εκεί...με αποτέλεσμα τα ματάκια να έχουν μια ασσυμετρία...Αυτάκια δεν τόλμησα να βάλω...αν μου είχε τραβήξει η Μαρία το αυτάκι τότε στα μαθήματα ζωγραφικής ίσως και να το επιχειρούσα...τώρα απαπαπα!!! Έκανα πως δεν το έβλεπα και προχώρησα στα στρασάκια...Και μετά έκανα ένα ακόμη  μοιραίο λάθος...ξεχνώντας άβαφο το πρόσωπο σχεδίασα μάτια και χείλη!!! Πέρασα το βερνικάκι...μη τολμώντας άλλη επέμβαση και έτσι η κυρία μου...εκφράζει μια ακόμη άποψη (!!!) του "καλλιτέχνη"...


Στο μεσοδιάστημα ασχολήθηκα και με τα γνωστά μπουκαλάκια...altered bottles...




αλλά και με ανακύκλωση  πηρουνιού...με αυτή θα επανέλθω και σε επόμενη ανάρτηση γιατί μου έχει μείνει το κάτω μέρος του πηρουνιού!!!!



 Καθώς καταλαβαίνετε...επανήλθα...και θα μείνω...να πειραματίζομαι ...μαζί σας !!! Σας ευχαριστώ !!Φιλάκια!!!!

Σάββατο, 16 Μαρτίου 2013

Μια κυρία εποχής...

Όλο αυτό το διάστημα δεν έχω κάνει τίποτα....Αποφάσισα προχτές ότι για να με ξαναβρώ πρέπει να βγώ από την αδράνεια....Ξέρω ότι είχα πει πως θα αφήσω τους πειραματισμούς...αλλά χρειάζομαι κάτι για να με τονώσει...και τι καλύτερο από το να δοκιμάσεις ....να δεις αν μπορείς να καταφέρεις .... να κάνεις κάτι που δεν έχεις κάνει ποτέ....Δεν έχει τελειώσει...αλλά πάει καλά (νομίζω)....
Θα επανέρθω με τελειωμένη την κυρία μιας άλλης εποχής...Μέχρι τότε σας φιλώ και σας εύχομαι να περάσετε καλά το τριήμερο...



Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2013

Ένα μεγάλο ευχαριστώ...

Καλημέρα σας φίλοι μου...Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την συμπαράστασή σας στην απώλειά μου...Σε κάποιους έστειλα και email αλλά μόλις σήμερα διαπίστωσα ότι τα έστελνα σε noreply-comment email....Τα λόγια σας, τα τηλεφωνήματά σας  με συγκίνησαν ποικιλοτρόπως...Θέλησα από την αρχή να σας "καλέσω" όπως όλους τους συγγενείς...να του ευχηθείτε καλό ταξίδι...καλό παράδεισο...αιωνία η μνήμη... Να μοιραστώ μαζί σας τον πόνο μου...και σας ευχαριστώ που ανταποκριθήκατε... Μπορεί να λέει ο λαός ότι δεν ορφανεύεις στα 42 σου αλλά νοιώθω ορφανή .... Έχασα την πιο σταθερή ίσως αξία της ζωής μου...το πιο ζωντανό παράδειγμα πίστης... δύναμης... κουράγιου...θέλησης...αγωνιστικότητας...και πολλά ακόμη που σημάδεψαν αυτό που είμαι...Δεν θέλω να του πλέξω το εγκώμιο...αφήνω δύο φωτογραφίες να μιλήσουν....να δείξουν την ψυχή του...

Στην εκκλησία που λειτουργούσε ...2001

Στην Μονή Αγάθωνος...2006 

Θεωρώ παράλειψη να μην μοιραστώ μαζί σας αυτό που εγώ λαμβάνω ως το τελευταίο του δίδαγμα...το τελευταίο μάθημα στάσης ζωής...
Έχουν περάσει ήδη 42 μέρες από την ημέρα που "έφυγε"..."εκοιμήθη" όπως θα έλεγε ο ίδιος...Τον κηδέψαμε την ημέρα των τριών ιεραρχών και το Σάββατο είχαμε το μνημόσυνο των σαράντα ημερών...ακριβώς σαράντα μέρες και ήταν το πρώτο ψυχοσάββατο...Αν ήταν εδώ είμαι σίγουρη ότι θα μου έλεγε ότι αυτό είναι απόδειξη ότι η θρησκεία μας είναι ζωντανή...σημάδι ότι θα ξαναλειτουργεί πλέον πλησίον Του..
Δεν θα πω ψέμματα...άλλοτε θα γελούσα...
Ποτέ δεν είχα την τόσο βαθιά πίστη του...κι έπειτα ποτέ μου δεν κατάφερα τελικά να εξοικιωθώ με την ιδέα του θανάτου ως νέα αρχή... Πάλεψα πολύ όταν έχασα την αδερφή μου μόλις στα 30 χρόνια της...διάβασα πολλά βιβλία...Νόμιζα πως τα κατάφερα...να καταλάβω....να συμφιλιωθώ με τον θάνατο αλλά και με τις βουλές του Κυρίου ....αλλά μετά πέθανε η 34χρονη κουνιάδα μου και ξαναγυρίσαν οι αμφιβολίες...ο κλονισμός....Στενοχωριόταν όταν με άκουγε να του αντιλέγω σε όσα πίστευε..."Νοιώθω ότι βγαίνεις από τον δρόμο του Θεού..."
Βλέποντας τον μπαμπά μου όμως να κοιμάται τόσο ειρηνικά...τόσο ήρεμο...τόσο  72χρονο το κατά πολύ εν ζωή γερασμένο του πρόσωπο από την 20ετή και πλέον μάχη που έδινε ως νεφροπαθής υπό αιμοκάθαρση...και με τα τόσα άλλα προβλήματα που είχαν δημιουργηθεί στην πορεία...μου ήρθε στο μυαλό κάτι που έλεγε συχνά όταν δυσανασχετούσα με διάφορα ιατρικά λάθη που του στοίχιζαν έξτρα ταλαιπωρία..."Για να απολαύσουμε γλυκό Παράδεισο, πρέπει να έχουμε το διαβατήριο των δοκιμασιών στο χέρι..κι εγώ όσο δοκιμάζεται το σώμα μου, το νοιώθω...αγιάζεται η ψυχή μου..Θα το δεις μια μέρα..." Ένοιωσα πως αυτό έβλεπα... το τελευταίο μήνυμα...Θα σας φανεί ίσως χαζό...Δεν άντεξα και τον φωτογράφισα...  Θα τελειώσω αυτή μου την κατάθεση ψυχής με ένα μεγάλο ευχαριστώ σε αυτό τον άνθρωπο που με έφερε στην ζωή και μου έδωσε τα εφόδια να πορευτώ ....ακόμη και χωρίς αυτόν....
Θα επιστρέψω συντόμως...Ακόμη περνάμε πολλές ώρες στην μαμά μου ... ο άλλος θαυμαστός άνθρωπος της ζωής μου....Ένας βράχος που δεν πτοήθηκε από τα κύματα τόσα χρόνια... προσπαθεί να βρει τον ρυθμό και το νόημα της ζωής της μετά από δύο μεγάλες απώλειες....
Κλείνω με την τελευταία φράση του επικήδειου ενός άλλοτε συλλειτουργού του μπαμπά μου ...
Γαλήνη θεϊκή άς απλωθή στό μνήμα σου τριγύρω, όπως συμβολικά, επί τόσες δεκαετίες σκόρπιζες μέ τό θυμιατό σου τό μύρο.