Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

SECRET SANTA 2016

Τα Χριστούγεννα σήμαναν νωρίς φέτος. Ο Άγιος Βασίλης ταξίδεψε μέσα από τον δρόμο που του άνοιξε το κάλεσμα της Μαριλένας και έφτασε στο σπιτικό μου για να αφήσει ένα δώρο καρδιάς από την Μαρία και το απάνεμο σπιτάκι της... Τον μπέρδεψα λίγο, μιας και παραδόθηκε αρχικά στο σπιτικό της μαμάς μου αφού ως γνωστό το δικό μου σπιτικό στερείται διεύθυνσης, αλλά σήμερα ήρθε στα χέρια μου! Θα ήθελα να ευχαριστήσω από καρδιάς την Μαρία για τις ζεστές της ευχές και τα όμορφα δωράκια της αλλά και την Μαριλένα που με αυτό της το κάλεσμα με κινητοποιεί ξανά στην γειτονιά.


Ένα χειροποίητο κολιεδάκι με λουλουδάκια δαντελωτά στα αγαπημένα μου χρώματα, ένα χειροποίητο βραχιόλι που με εντυπωσίασε η απλότητα της δημιουργίας του και σίγουρα κάποια στιγμή θα προσπαθήσω να του κάνω ταίρι και μια πανέμορφη χειροποίητη κάρτα με αποξηραμένα φυλλαράκια και γεμάτη ζεστές ευχές,  είναι τα δωράκια μου από το μυστικό μου ταίρι...
Σε ευχαριστώ πολύ Μαρία!!!

Δεν ξέρω αν θα καταφέρω να παραμείνω...ο χρόνος μου είναι ελάχιστος....οι υποχρεώσεις πολλές...Μου λείπει η γειτονιά όμως και θα ήθελα να το ξαναπροσπαθήσω...Τον τελευταίο χρόνο έχω ξαναανεβεί στο ροζ συννεφάκι, έχω ξαναβρεί την Άσπα που κάπου έχασα στην πορεία, κυνήγησα το ξεχασμένο  όνειρό μου για μεταπτυχιακό και προσπαθώ να μην αγχώνομαι και κυρίως να μην αγχώνω το μεγάλο μου αντράκι που θα δώσει φέτος την δική του μάχη στις πανελλήνιες εξετάσεις....Αυτά είναι εν ολίγοις τα νέα μου...Ελπίζω να παραμείνω και να τα λέμε συχνά πυκνά...γιατί ότι κι αν κάνω μου λείπετε...Φιλάκια και μια ζεστή αγκαλιά σε όλη την γειτονιά!!!
Ας μπούμε στο πνεύμα των Χριστουγέννων και ας αφήσουμε την ελπίδα να ξαναφωλιάσει στην καρδιά μας ...Φιλιά!!!.

Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2015

Χωρίς λόγια...απλά για καλησπέρα...

Είμαι ακόμη εδώ...απλά δεν έχω ελεύθερο χρόνο ....
Στο λίγο μου χρόνο κάνω διάφορα αλλά κυρίως πολλαπλασιάζω τα ημιτελή!!!!
Θα επανέλθω!!!
Σας φιλώ!!!








Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2015

Τα παιδία παίζει...δημιουργώντας


Χτες  το απόγευμά μας δεν συμπεριλάμβανε μπανάκι και για να ανεβεί λίγο η μάμα ψυχολογικά αλλά και για να μην γκρινιάζουν οι μικρές  αποφασίσαμε ... να "παίξουμε" !!!

Βγάλαμε τα εργαλειάκια μας στον κήπο και αρχίσαμε να αντιγράφουμε σε φενιζόλ ...λόγω έλλειψης επαρκούς ποσότητας πηλού...τα πρόσωπα που θα αποτελούσαν το θέμα μας.... 

 

Κατόπιν το περίγραμμα ξανααποδώθηκε με πυρογράφο ...


...και ντύθηκε με γύψο καλλιτεχνείας...


Στη συνέχεια έγιναν με γυψογάζα τα "σαλιγκαράκια" λουλουδάκια και με πηλό τα σκουλαρικάκια και αφέθηκε να στεγνώσει...


Σήμερα το πρωί περάστηκε όλη η επιφάνεια με γκέσσο....


και ξεκίνησε η επιχείρηση βάψιμο....


Τα χρώματα δεν είναι αυτά που βλέπετε ακριβώς αλλά είναι γνωστό ότι με την φωτογράφηση δεν το έχω ... και η επεξεργασία αυτόματης διόρθωσης μου τα άλλαξε.... Οι φωτογραφίες  τις αδικούν... εμείς δηλώνουμε ικανοποιημένες με το αποτέλεσμα...



Έμπνευση μας στάθηκαν οι παρακάτω υπέροχες κυρίες που βρήκαμε στο pinterest...

 

Μπορεί το έργο μας να μην τους μοιάζει ...αλλά το διασκεδάσαμε και μόλις βρούμε την  κατάλληλη βάση θα γίνει ένα τρίπτυχο για το σαλόνι μας...
Στο μεσοδιάστημα κάναμε και κάτι ακόμη αλλά στεγνώνει ακόμη...οπότε θα σας το δείξουμε σε λίγες μέρες...
Φιλιά σε όλους και να περάσετε ένα όμορφο Σ/Κ!!!

Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2015

Ένα άλμπουμ για τον ανηψιό μου...

Στο διάστημα της απουσίας μου δεν έχω πάψει στιγμή να δημιουργώ...άσχετα αν δημοσίευα ή όχι εδώ ή στο fb...Στις υπόλοιπες αδυναμίες μου έχει προστεθεί το scrapbooking...Με την πιο πρόσφατη δημιουργία μου επιλέγω να επανέλθω αν και εν καιρώ θα σας δείξω και τα υπόλοιπα...
Στα ανηψάκια μου ήρθε να προστεθεί (πριν ένα μήνα) ένα ακόμη αξιολάτρευτο μωρό...Τα άλμπουμ για μωρά πλέον δεν έχουν όλη την πληθώρα των ερωτήσεων που είχαν παλιότερα...γι' αυτό συνέλεξα όλες τις ερωτήσεις από τα άλμπουμ που έχω στα δικά μου παιδιά...τις έγραψα στο word...εκτύπωσα και άρχισα να παίζω κολλώντας φωτογραφίες...φτιάχνοντας φακέλους και κορνίζες που θα φιλοξενήσουν φωτογραφίες του...βάζοντας σφραγιδούλες....δαντελίτσες...και μετά η βιβλιοδεσία....Αυτό ήταν ένα μέγα λάθος...άλλη φορά θα ξέρω πως πρώτα γίνεται η βιβλιοδεσία και μετά η διακόσμηση....Το αποτέλεσμα παρόλα ταύτα με ικανοποιεί και ελπίζω να ικανοποιήσει και την μαμά-συνυφάδα μου...
Επειδή όλα τα "πρώτα" του μωρού θεωρώ πως πρέπει να φυλάγονται έκανα και ένα κουτάκι...ανακύκλωση κουτιού σεντονιών...χρησιμοποίησα και το κουμπωματάκι από κάτι παλιά πέδιλα ώστε να κλείνει γιατί παραφούσκωσε και τώρα είμαστε πλέον έτοιμοι για παράδοση!!!! 
Συγχωρέστε μου τις πολλές φωτογραφίες αλλά ήθελα να σας δείξω όσο δυνατόν περισσότερα...






























Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2015

Αυτή ήταν και είναι "Η δική μου Ελλάδα"

Κάποτε...μόλις 4 χρόνια πριν χορέψαμε όλοι μαζί ένα συρτάκι...Έκτοτε συνέχισα να χορεύω μαζί σας ...θέλοντας να σκορπάμε χαμόγελα και να μοιράζουμε αγάπη... μέχρι που κάποια στιγμή αυτό το συρτάκι σταμάτησε να έχει στα μάτια μου την οπτική που είχε αρχικά...χάθηκα μέσα στις αμφιβολίες του "γιατί" και του "πως"...χάθηκα από το σπιτάκι μου...δεν έβγαλα ποτέ όμως από την καρδιά μου την "γειτονιά"....Σας επισκεφτόμουν κρυφά...στα πεταχτά... και συνέχισα να ονειρεύομαι μαζί σας αλλά από απόσταση... 
Σήμερα όμως έχω έντονη την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας ....να σας θυμίσω... να θυμηθώ...Προφανώς θα είναι ελάχιστοι αυτοί που με θυμούνται...αυτοί που με διαβάζουν ...αλλά νοιώθω την ανάγκη να σας ξαναπαρουσιάσω την δική μου Ελλάδα... 

Μια Ελλάδα που τα παιδιά της είναι άνθρωποι…και όχι άτομα…Μια Ελλάδα που τα παιδιά της πρόσφεραν στην ανθρωπότητα… όχι στον εαυτό τους…Μια Ελλάδα…κοίτη πολιτισμού…Μια Ελλάδα που πιστεύει στα Ολυμπιακά ιδεώδη, της Ειρήνης, της Σοφίας και της Νίκης…Μια Ελλάδα ακλόνητης πίστης…Μια Ελλάδα …πάζλ νησιών…που τόσο ζηλεύουν όλοι… Μια Ελλάδα φιλόξενη ….μερακλίδικη … χαρούμενη …που πίνει τσίπουρο και χορεύει συρτάκι…!!!
Φτιάχνοντας τους χορευτές…σκέφτηκα…μην γελάσετε…το μυαλό κάνει απίστευτους συνδιασμούς…όλο αυτό…το bazaarτης Πτολεμαΐδας…η έκθεση με τα συρτάρια… είναι ένα συρτάκι…ξεκίνησε με αργές κινήσεις…στην συνέχεια ομαλότερες…και τώρα γρηγορότερες…πιο ζωηρές…Το  δικό μας συρτάκι… με οδήγησε σε άγνωστους μέχρι τώρα ωκεανούς…σκέφτηκα…και θυμήθηκα κάτι που μου έχει μείνει από παλιά…δεν θυμάμαι ποιος το είπε… Δεν μπορείς να ανακαλύψεις νέους ωκεανούς, αν δεν είσαι διατεθειμένος να χάσεις την θέα της ακτής….Όμορφα λόγια…Όμορφες πράξεις…από αγάπη για τον συνάνθρωπο….αλτρουισμός…σκέφτηκα…και το κύριο πατωματάκι του συρταριού μου…αυτό που θα φιλοξενούσε …την Βουλή και τους τσολιάδες…έδωσε την θέση του στην Πληγωμένη Ελλάδα…


Την Ελλάδα που πλήγωσαν τα παιδιά της…όταν έπαψαν να είναι αλτρουιστές και έγιναν εγωιστές… βάζοντας  το δικό τους συμφέρον μπροστά…από των συνανθρώπων τους…Την Ελλάδα που πλήγωσαν τα παιδιά της… όταν από άνθρωποι έγιναν άτομα…και σταμάτησαν να επεμβαίνουν σε όσα διαδραματίζονταν γύρω τους…έρμαια της τύχης.... Την Ελλάδα που την έκαναν να κλαίει τα ίδια της τα παιδιά….Και τα δάκρυα έγιναν θάλασσα…ωκεανός….και μέσα από την τρικυμία ξεπρόβαλλε… ένα ζευγάρι δελφινιών… Το χαρακτηριστικότερο…μετά τον Χριστό… παράδειγμα αλτρουισμού…
Ένα ζευγάρι δελφινιών…όχι ένα δελφίνι …μόνο του…ξεκομμένο από από την υπόλοιπη ομάδα θα ήταν αβοήθητο…Ένα ζευγάρι…όπου το καθένα λειτουργεί ως φύλαξη και ασπίδα του άλλου…Ένα ζευγάρι…σύμβολο της αγάπης…ως πράξης θυσίας και προσφοράς….Ένα ζευγάρι που δηλώνει την σύμπραξη….όπου δεν χωράει το εγώ αλλά το εμείς….
Η αναγέννηση του αλτρουισμού… η αναγέννηση της Ελλάδας…Χάρηκε η Ελλάδα μου…ντύθηκε πάλι την γαλανόλευκη …στολίστηκε με τα "χρυσά" της....και πήγε να διαλαλήσει τα νέα…στα μνημεία των «μεγαλύτερων»  παιδιών της…τα παιδιά του "ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ"..
Αν και έχει τις αμφιβολίες της ...για το κατά πόσο αυτό είναι εφικτό...θέλει να τους πει πως και αυτά τα «μικρότερα» …τα κακομαθημένα….θα τον βρουν τον δρόμο….αρκεί να ξαναγίνουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ….αρκεί να ξαναγίνουν ΑΛΤΡΟΥΙΣΤΕΣ…


Χθες ένοιωσα πως ο Καραγκιόζης μου πολέμησε επιτέλους με τον όφη του μνημονίου...πάλι σε συρτάρι σας παραπέμπω...
Σήμερα δεν λέω ότι βρήκαμε τον δρόμο...ξέρω ότι γράψαμε ιστορία...αν θα γραφτεί με μελανά γράμματα ή όχι θα το δείξει η πορεία...
Ελπίζω όμως ότι θα ξεκινήσουμε να ανακαλύπτουμε νέους ωκεανούς...και θέλω να το κάνουμε μαζί αυτό...γιατί όλο αυτό το διάστημα αυτό που κράτησα είναι το " όλοι μαζί μπορούμε"....γιατί συνεχίζω να πιστεύω στον Άνθρωπο...